توانگری حکیمی را گفت، خیال دارم که صد دینار بتو

دهم ، حکیم گفت : اگر دهی تو را بهتر ، بجهت آنکه اعانتی از به

موقع کرده باشی و اگر ندهی را به جهت آنکه زیر بار منت نرفته

باشم.

از حکیمی پرسیدند کدام وقت ضایع ترین اوقات زندگی است ؟

گفت : وقتی که بتوانی در حق کسی نیکی کنی و نکنی ، خواه از خود

و خواه به وساطت خود از غیر.

  نوشته شده در  پنجشنبه پنجم مهر 1386ساعت 23:30  توسط علی   

اگر خدا کفیل روزی است، غصه برای چه ؟

اگر رزق تقسیم شده، حرص چرا ؟

اگر دنیا فریبنده است اعتماد به آن چرا ؟

اگر بهشت حق است، کار نکردن چرا ؟

اگر قبر حق است، ساختمان محکم برای چه ؟

اگر جهنم حق است، این همه خنده برای چه ؟

اگر حساب حق است، جمع مال چرا ؟

اگر قیامتی هست، بی تابی نکردن چرا ؟

اگر شیطان دشمن انسان است، پیروی او به چه مناسبت ؟

                            ****

گرگی میهمان نواز ، بره ای بخت بر گشته ای را گفت :

آیا قدم رنجه می کنی و به سرایم سری می زنی !

بره پاسخ داد : « دیدار شما بسی مایه ی خر سندی است ، اگر خانه ات شکمت نمی بود ! »

                            ****

از حکیمی پرسیدند که چگونه ای؟

گفت:روزی خدا می خورم و فرمان ابلیس می برم.

 WEP

  نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386ساعت 19:45  توسط علی   

بیچاره آدمی زاد شکمی دارد که می گوید:مرا پر کن وگرنه رسوایت می کنم

چون پُر شد می گوید خالی کن وگرنه آبرویت را بر باد می دهم،بینوا همیشه

میان دو خطر رسوائی به سر می برد.

پادشاهی، مجنون را حاضر کرد و گفت که؛ ترا چه بوده است و چه افتاده است، خود را رسا کردی و از خانه و مان و برآمدی و خراب و فنا گشتی ؟ لیلی چه باشد و چه خوبی دارد !

بیا تا ترا خوبان و نغزان بنمایم و فدای تو کنم و به تو بخشم .

چون حاضر کردند مجنون را و خوبان در جلوه آمدند، مجنون سر فرو افکنده و پیش خود می نگریست .

پادشاه گفت: آخر سر را بر گیر و نظر کن .

گفت: می ترسم، عشق لیلی شمشیر کشیده است، اگر سر بردارم سرم را بیاندازد _ غرق عشق چنان گشته بود .

عارفی فرمود : فردای محشر به امر الهی به مردی نامه ای

می دهند که بخواند، چون نامه را می گیرد هر چه در آن می نگرد

از معصیت و طاعت چیزی ندیده عرض می کند : الهی : « نوشته نیست در نامه، چه خواهی ؟ »

خطاب آید که من نیک و بد عشاق خود را به نامه در نیارم .

  نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386ساعت 11:5  توسط علی   

هفت جا ، خویش را حقیر دیدم :

نخست ، وقتی که دیدمش که به پستی تن می داد تا بلندی یابد .

دوم ، آن گاه که در برابر از پا افتاد گان ، می پرید .

سوم ، آن گاه که میان آسانی و دشواری مختار شد و آسان را بر گزید .

چهارم ، آن گاه که گناهی مرتکب شد و با یاد آوری این که دیگران نیز همچون او دست به گناه می زنند، خود را دلداری داد .

پنجم ، آن گاه که از ناچاری ، تحمیل شده ای را پذیرفت و شکیبایی اش را ناشی از توانی دانست .

ششم ، آن گاه که زشتی چهره ای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقاب های خودش بود .

هفتم ، آن گاه که آوای ثنا سر داد و آن را فضیلت پنداشت .

  نوشته شده در  پنجشنبه سیزدهم اردیبهشت 1386ساعت 16:28  توسط علی   

شب از راه رسیده ، چشم ها خیس موج اند ، خواب در سرم شکسته

                                                                 دلم بی تاب است .

صبح طلوع کرده ، خواب در چشم هایم گرم است ، رویا در دلم می شکند

چشم هایم از خواب می پرند .

                                                                      دیر شده است.

                                       دست نوشته احمد دلنا

  نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن 1385ساعت 22:47  توسط    

بی تو اشکهایم خواهد گریست

امروز روشنایی به خانه ام خواهد آمد و دلهایم در رسیدن به این آرزوئیکه سالها در انتظارش بود به پایان خواهد رسید.

همردیف نفسهایم ، عشق را بر بلندای کوچه های نم گرفته خواهم آورد در پس این کوچه ها نگاهها گم گشته اند . کوچه ها بوی عاشقی می دهند بوی آمدن یار را با خود بر کوی و برزن پاشیده اند. پروانه ها دست دردست یکدیگر گذاشته اند و آمدن بهار گلها را جشن گرفته اند. دیروز بهار دلها بود امروز هوای سر به زانو گذاشتن. گریه برای گلها ، زار زدن بر دلهائیکه خواهند آمد . خزان عابران مسافر را خواهم گریست . در هوایت بوی خوش بهار خواهد خندید. تو مثل مسافر بهار از راه خواهی رسید ؟ آیا چشمهایم بی تو سوئی خواهند داشت ؟ برای دیدن فرصت زیاد نیست چون عمر روبه فناست و هر چه فنا نزدیکتر باشد من زود گریه هایم را به تماشا خواهم نشست.

تماشای ترین صحنه ای که می توان آن را دید. رد گریه ها خواهد ماند تا تو به التماس اشکهایم بیایی. برایت می گریم چون باران بهاری بر گل ها.

برایت اشکهایم را خواهم فرستاد. تا دلت برای فراق سالهای آینده به انتظار بنشیند.

  نوشته شده در  پنجشنبه پنجم بهمن 1385ساعت 2:4  توسط    

... سلام ...

سلام من به یاسها

به یاسهای نشسته در حریم شب

به پیچک تنیده بر درخت بید

به آرزوی دختر نشسته در کنار رود

سلام من به برگهای سبز پیچ خوردۀ چنار

سلام من به نوبهار

  نوشته شده در  پنجشنبه پنجم بهمن 1385ساعت 2:0  توسط    

بامن بگو تا کسیتی ؟ مهری ؟ بگو ، ماهی ؟ بگو

خوابی ؟ خیالی ؟ چیستی ؟ اشکی ؟ بگو ، آهی ؟ بگو

راندم چو از مهرت سخن گفتی بسوزو دم مزن

دیگر بگو از جان من ، جانا چه می خواهی ؟ بگو

من عاشق تنهائیم ، سرگشته شیدائیم

دیوانۀ رسوائیم ، تو هر چه میخواهی بگو .

                                                                               مهرداد اوستا

  نوشته شده در  پنجشنبه پنجم بهمن 1385ساعت 0:41  توسط    

تو چطور ... ؟! عکس یادگاری ...؟!

دیروز در کارگاه خیال عکس تو را به دیدۀ دل به یادگاری خواستم .

برخواستی قلم بدست گرفتی و عکس خود را در رؤیا برایم قاب گرفتی.

هنگامیکه خواستی آنرا به من هدیه کنی ریش خندی کردی و گفتی : تو عاشق من نیستی و عاشق عکسم شده ای ؟ ای کاش در کارگاه خیال تو را به دیدۀ دل نمی دیدم . و درکنار رودخانۀ باران که بر سنگ دل جاری بود نام تو را برگردن نمی آویختم .

بگذریم ...

هنگامیکه عکس ات را ازت خواستم بهم گفتی تو که هر روز مرا می بینی چه نیازی به عکس است ؟ گفتم موقعی که نمی بینم چطور ؟ گفتی : به یادم باش ... به یادت باشم ...

چشمم را بستم قطره اشکی گونه ام را بارانی کرد و جادۀ باریکی از اشک را را برگونه ام هدیه کرد . ساده اما پاک . صاف بود مثل دریا !...

اما امروز مدتها از آن روز خیالی در کارگاه دل می گذرد و من همچنان در کنار جاده انتظار عکس تو را با همه زیبائی اش برسینه ام قاب گرفته ام تا تو را با گذشت مدتها از آن روز اگر دیدمت با عکس ات بشناسم .

تو چطور ...؟ 

  نوشته شده در  یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 21:31  توسط علی